Waarom het idealiseren van je ouders soms ten koste gaat van je eigen kinderen
juni 26, 2026
Wanneer je alles hebt gekregen behalve wat je nodig had
juni 26, 2026Waarom het idealiseren van je ouders soms ten koste gaat van je eigen kinderen
Door Fred Hooft, systeemtherapeut
De meeste ouders willen het beste voor hun kinderen.
Toch gebeurt er soms iets wat nauwelijks zichtbaar is.
Een volwassen zoon of dochter blijft emotioneel zo verbonden met zijn of haar eigen ouders, dat de behoeften van de volgende generatie ongemerkt op de achtergrond raken.
Niet uit onwil.
Maar uit loyaliteit.
De ouders blijven op de eerste plaats
Sommige mensen blijven hun ouders idealiseren.
“Mijn ouders deden altijd hun best.”
“Mijn vader had het moeilijk.”
“Mijn moeder kon er ook niets aan doen.”
Dat kan waar zijn.
Maar soms wordt die loyaliteit zo groot dat er geen ruimte meer is om ook de pijn van het eigen kind-zijn onder ogen te zien.
Want zodra je erkent dat je iets hebt gemist, voelt dat voor veel mensen alsof ze hun ouders verraden.
Wat niet gevoeld mag worden, wordt vaak doorgegeven
Wanneer verdriet, boosheid of teleurstelling over de eigen jeugd niet gevoeld mogen worden, verdwijnen die gevoelens niet.
Ze worden vaak onbewust meegenomen in het ouderschap.
Een ouder die altijd bezig blijft met het beschermen van zijn eigen ouders, heeft minder emotionele ruimte om werkelijk af te stemmen op zijn kinderen.
Niet omdat hij niet van zijn kinderen houdt.
Maar omdat een deel van zijn emotionele energie nog steeds naar boven in de familielijn gericht is.
De onzichtbare omkering
In gezonde gezinnen verschuift de primaire loyaliteit wanneer iemand zelf ouder wordt.
Niet omdat je je ouders afwijst.
Maar omdat jouw kinderen afhankelijk zijn van jou.
Dat vraagt soms dat je kunt zeggen:
“Mijn ouders hebben veel gegeven, maar ook iets gemist.”
Beide mogen tegelijk waar zijn.
Wanneer dat niet lukt, blijven de ouders emotioneel de belangrijkste mensen in het leven.
En dan krijgen kinderen soms een ouder die lichamelijk aanwezig is, maar emotioneel nog steeds bezig is met zijn eigen vader of moeder.
Kinderen voelen wat niet wordt uitgesproken
Kinderen hoeven de geschiedenis niet te kennen.
Ze voelen vaak feilloos waar de aandacht naartoe gaat.
Ze merken wanneer opa of oma niet bekritiseerd mogen worden.
Wanneer verdriet over vroeger geen plek krijgt.
Wanneer loyaliteit belangrijker is dan openheid.
En zij passen zich daar vaak aan aan.
Soms worden zij heel zelfstandig.
Soms gaan zij voor hun ouder zorgen.
Soms leren zij dat hun eigen gevoelens minder belangrijk zijn.
Werkelijke loyaliteit
Werkelijke loyaliteit betekent niet dat je je ouders op een voetstuk zet.
Werkelijke loyaliteit betekent dat je hun leven in zijn geheel kunt zien.
Met liefde.
Met respect.
En ook met de erkenning van wat ontbrak.
Pas wanneer je dat durft, ontstaat er ruimte om volledig beschikbaar te zijn voor je eigen kinderen.
Niet gevangen tussen twee generaties, maar stevig op je eigen plek.
Want kinderen hebben geen perfecte ouders nodig.
Ze hebben ouders nodig die bereid zijn eerlijk te kijken naar hun eigen geschiedenis, zodat die geschiedenis niet ongemerkt de toekomst van hun kinderen gaat bepalen.
Fred Hooft
Systeemtherapeut